Teofil Maksymilian Głowacki
Biografia
Teofil Maksymilian Głowacki urodził się 11 maja 1906 w Ostrowcu Świętokrzyskim. W 1914 roku rodzina przeprowadziła się do Radomia, gdzie ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie pod dyrekcją ks. Józefa Rokosznego, rektora kościoła św. Katarzyny. W 1926 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a jeszcze w tym samym roku wyjechał na Śląsk, gdzie pracował jako nauczyciel, a także publicysta Gazety Robotniczej, a następnie został członkiem Komunistycznej Partii Polski.
Głowacki pracował w Katolickiej Męskiej Szkole Powszechnej w Łagiewnikach, a pod koniec pięcioletniego pobytu na Śląsku w szkole w Raszycach. Należał do Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych, Towarzystwa Czytelni Ludowych, Polskiego Towarzystwa Esperantystów i Robotniczego Stowarzyszenia Esperantystów.
Działalność w Warszawie: W 1931 rozpoczął studia na Wolnej Wszechnicy w Warszawie. Związał się z komunistycznym ZMNŚ Życie, redagował Kronikę Terroru dla Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom, ale wciąż pozostawał formalnie członkiem PPS. W 1933 został aresztowany i postawiony przed sądem za rzekomą działalność na rzecz Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy.
Po opuszczeniu aresztu pracował w Robotniczym Towarzystwie Przyjaciół Dzieci, a następnie objął kierownictwo placówek w Puszczy Mariańskiej, a następnie w Helenowie. Pracę stracił w związku z procesem o powiązania z KPZU, a po uniewinnieniu przez krótko był nauczycielem w prywatnej szkole Karola Boromeusza przy ul. Chłodnej w Warszawie. Został zwolniony, gdy doniósł wizytatorowi Teofilowi Wojeńskiemu z ZNP o przypadkach wykorzystywania seksualnego chłopców przez woźną.
W 1936 objął stanowisko sekretarza oddziału Związku Zawodowego Pracowników Spółdzielczych. Jako związkowiec wspierał strajki redakcji Dziennika Porannego oraz Powszechnej Robotniczej Spółdzielni Spożywczych w Żyrardowie w 1937. Po upadku strajku w Żyrardowie został zwolniony ze związku i pracował w Spółdzielni Spożywców Zjednoczenie oraz działał w sekcji spółdzielczej Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Był także współpracownikiem Dziennika Ludowego.
W latach 1943–1944 pełnił funkcję przewodniczącego Robotniczej Partii Polskich Socjalistów; w 1944 objął funkcję sekretarza Centralnego Komitetu Ludowego. Uzyskał stopień porucznika Polskiej Armii Ludowej i brał udział w Powstaniu Warszawskim, walcząc na Mokotowie i ewakuując ludność cywilną.
Powojennie powrócił do PPS, w latach 1947–1948 był członkiem jej Rady Naczelnej, a następnie należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zawodowo pracował jako redaktor naczelny Głosu Pracy i przewodniczył Komisji Prasowej Centralnej Rady Związków Zawodowych.
W 1957 i 1961 został wybrany na posła na Sejm PRL w okręgach Tomaszów Lubelski i Zamość. Pracował w Komisji Kultury i Sztuki, a w Sejmie II kadencji także w Komisji Mandatowej i Komisji Pracy i Spraw Socjalnych, natomiast w Sejmie III kadencji w Komisji Spraw Zagranicznych.
Autor haseł w Polskim Słowniku Biograficznym Działaczy Polskiego Ruchu Robotniczego.
Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (A32/1/8).
Życie prywatne: Był synem Pawła i Marii z domu Hibner, miał dwie siostry Dorotę i Zofię. Żonaty z Jadwigą Kulińską, miał córkę Magdalenę. Przyrodnim bratem żony Głowackiego był Kazimierz Kąkol.
Opublikowane książki: Wymarsz: poezje (1931); Niemcy w piątym roku wojny (1944); Rolnictwo radzieckie w świetle uchwał XX zjazdu KPZR (1956); Jan Kawalec (1967); Górny bieg: pamiętniki (1968, 1983).