Stanisław Rek
Biografia
Stanisław Rek urodził się 29 kwietnia 1893 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim w rodzinie Szczepana i Antoniny z d. Jędrzykiewicz.
Do 1915 pracował jako ślusarz. W 1917 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Od stycznia 1917 był żołnierzem I Korpusu Polskiego w Rosji, gdzie dowodził plutonem w 1 kompanii 6 pułku strzelców. Po rozwiązaniu pułku latem 1918 został internowany.
Od 6 grudnia 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego walczył podczas obrony Lwowa w 3 kompanii 24 pułku piechoty. Następnie w składzie 9 kompanii 6 pułku piechoty brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Szczególnie odznaczył się 8 sierpnia 1920, kiedy obsadził z plutonem pozycje bolszewików, zaatakował, zmusił przeciwników do ucieczki i pozostawienia działa. Za ten czyn otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 607.
W grudniu 1920 roku zwolniony z wojska, pracował następnie jako pracownik ubezpieczeniowy w Starachowicach. Podczas okupacji niemieckiej działał w Związku Walki Zbrojnej. Aresztowany przez Gestapo 20 stycznia 1940 roku, osadzony w Radomiu. Rozstrzelany w Firlej i pochowany tam.
Życie prywatne
Żonaty z Jadwigą z d. Hertung; miał dwoje dzieci: Tadeusza (ur. 1928) i Zofię (ur. 1930).