Kazimierz Cichowski
Biografia
Kazimierz Cichowski urodził się 7 grudnia 1887 w Klimkiewiczowie jako syn Teresy z Łubieńskich i Henryka; był wnukiem Romana, bratem Henryka i siostrzeńcem Bernarda Łubieńskiego, prapraprawnukiem Marii Amalii z Brühlów Mniszchowej.
Od 1898 był uczniem gimnazjum w Sosnowcu, od 1904 aktywny w ruchu młodzieżowym. Przeniósł się do gimnazjum w Warszawie, skąd został usunięty za udział w strajkach szkolnych (1905–1906). W 1907 r. zdał maturę w Petersburgu i wstąpił do SDKPiL. W latach 1907–1909 studiował na Liège w Politechnice, skąd został usunięty za działalność polityczną. W 1909–1910 pracował jako bankowy w Warszawie i ożenił się z Janiną z Podgórskich. W latach 1910–1913 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Paryżu, ponownie usunięty politycznie. Następnie pracował w Warszawie w Centralnym Towarzystwie Rolniczym, a potem w Międzynarodowym Banku Handlowym. W 1915 r. znalazł się w Piotrogrodzie podczas ewakuacji banku.
Brał udział w rewolucji październikowej. Był sekretarzem piotrogrodzkiej grupy SDKPiL. Od grudnia 1917 r. pełnił stanowisko zastępcy szefa Komisariatu do Spraw Polskich w Ludowym Komisariacie Narodowości. W latach 1918–1920 działał na terenach Litwy i Białorusi jako członek KC Komunistycznej Partii Litwy i Białorusi, w Wilnie działając w Tymczasowym Rządzie Robotniczo-Chłopskim Litwy jako komisarz ludowy rolnictwa i przewodniczący Centralnego Komitetu Wykonawczego Rad Delegatów Robotniczych Litewsko-Białoruskiej Republiki Radzieckiej; był również członkiem KC Komunistycznej Partii Litwy i Białorusi oraz Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej. W 1919–1920 popierał przeniesienie rewolucji do Polski przy pomocy Armii Czerwonej.
W maju 1920 r. został zastępcą członka Biura Polskiego; reprezentował Biuro Polskie przy Radzie Wojskowo-Rewolucyjnej frontu zachodniego Armii Czerwonej. W 1921 r. przebywał w Berlinie jako Przedstawiciel KPRP (od 1925 r. pod nazwą KPP), a następnie wrócił do Polski. Został aresztowany 30 października 1921 we Lwowie i był jednym z głównych oskarżonych w procesie działaczy Komunistycznej Partii Galicji Wschodniej (tzw. proces świętojurski) w 1923 r.; karę odbywał w więzieniach we Lwowie i Chęcinach, gdzie pisał dla Trybuny Robotniczej pod pseudonimem K. Jurowicz.
W latach 1925–1929 był członkiem KC KPP, a także Biura Politycznego partii. W latach 1928–1929 pełnił funkcję sekretarza frakcji komunistycznej w Sejmie. W 1930 r. skazany na 8 lat ciężkiego więzienia na Świętym Krzyżu. W 1932 r. w ramach wymiany więźniów politycznych przeszedł do ZSRR, gdzie jako rozwiedziony i związany z Wiktorią Lisowską-Cichowską pracował w organizacjach międzynarodowego ruchu robotniczego jako przedstawiciel Komitetu Wykonawczego Kominternu. Od grudnia 1936 r. brał udział w wojnie domowej w Hiszpanii jako jeden z współorganizatorów Brygad Międzynarodowych (m.in. w Albacete jako naczelnik wydziału kadr).
W sierpniu 1937 r. wyjechał z Paryża do ZSRR, by podjąć starania uwolnienia współtowarzyszy z kierownictwa KPP aresztowanych przez NKWD. 21 sierpnia 1937 r. aresztowano go w Moskwie, a 26 października 1937 r. skazano na karę śmierci. Prochy zostały złożone w krematorium na Cmentarzu Dońskim; jego zwłoki pochowano anonimowo. Został całkowicie zrehabilitowany postanowieniem Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR z dnia 28 października 1955 r.
Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 104-5-23).