Jan Samsonowicz
Biografia
Jan Samsonowicz urodził się w Ostrowcu Świętokrzyskim w 1888 roku. Studiował geologię w Petersburgu i po powrocie do Warszawy w 1915 r. objął stanowisko asystenta w Zakładzie Geologii Uniwersytetu Warszawskiego.
W latach 1919–1920 prowadził badania paleontologiczne i geologiczne w Górach Świętokrzyskich. W 1922 r. odkrył złoża hematytu i siderytu w Rudkach k. Nowej Słupi i współorganizował otwarcie kopalni Staszic; w tym samym roku wspólnie z S. Krukowskim odkrył neolityczną kopalnię krzemienia w Krzemionkach. Odkrył także złoża fosforytu w Rachowie nad Wisłą i złoże krzemienia turońskiego.
W 1929 r. uzyskał habilitację za pracę Cechsztyn, Trias i Lias na północnym zboczu Łysogór i objął katedrę geologii regionalnej Polski na Uniwersytecie Warszawskim. W 1935 został profesorem i kierownikiem Zakładu Paleontologii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w 1937/1938 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego UJK. W czasie pracy we Lwowie prowadził badania Wołynia i odkrył nadbużańskie zagłębie węglowe. W 1939 r. objął kierownictwo Zakładu Geologii na Uniwersytecie Warszawskim.
Podczas wojny mieszkał w Warszawie; jego syn Andrzej zginął w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie wrócił na UW i wspólnie z Marianem Książkiewiczem wydał Zarys geologii Polski. Był członkiem rzeczywistym PAN, przewodniczącym Komitetu Geologicznego PAN w latach 1952–1958 oraz redaktorem Acta Geologica Polonica (1953–1958). Zmarł w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.