Jan BubaSchP
Biografia
Urodził się 26 kwietnia 1909 w Ostrowcu Świętokrzyskim. Wstąpił do pijarów 27 sierpnia 1926, złożył śluby wieczyste pięć lat później, a 20 kwietnia 1935 przyjął święcenie kapłańskie. Po studiach teologicznych w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim kontynuował edukację na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując wykształcenie pedagogiczne. W czasie wojny prowadził tajne nauczanie w okolicach Ostrowca, był kapelanem szpitalnym i duszpasterzem dla partyzantów.
W zakonie pijarów pełnił funkcje od wychowania kleryków, przez asystenturę prowincjonalną, po godność przełożonego polskiej prowincji w latach 1952–1955. Po kursach archiwistyki i historii na KUL został archiwistą Archiwum Prowincji Pijarów w Krakowie, rozwijając badania nad dziejami zakonu w Polsce.
Do dorobku naukowego ks. Buby należy kilkaset artykułów z historii zakonu pijarów, publikowanych głównie w słownikowych i encyklopedycznych wydawnictwach. W 1968 przesłał redakcji prototyp organizacyjny do Wielotomowego Pijarskiego Słownika Encyklopedycznego, a w jego pracach osobistego autorstwa powstało 69 artykułów o kolegiach i 199 biogramów pijarów (tom II).
Był współtwórcą i głównym organizatorem Pijarskiego Koła Naukowego (1962), przekształconego później w Ośrodek Naukowy Ojców Pijarów. Redagował Pijarski Biuletyn Naukowy i gromadził bogate materiały archiwalne i bibliograficzne dotyczące pijarów, a także współpracował z wieloma ośrodkami naukowymi w Polsce. Zmarł 3 sierpnia 1984 roku.