Edmund Reński

Edmund Reński urodził się w Ostrowcu Świętokrzyskim w 1912 roku. Był absolwentem ostrowieckiego gimnazjum męskiego (1931), gdzie prowadził drużynę harcerską jako podharcmistrz. Po studiach na Politechnice Warszawskiej ukończył ją w 1938 roku z dyplomem inżyniera geodety. Z uwagi na choroby płuc został zwolniony ze służby wojskowej, a po studiach pracował w Wojskowym Instytucie Geograficznym jako pracownik cywilny.

Po kampanii wrześniowej powrócił do Ostrowca i pracował jako mierniczy. Zaangażował się w konspiracyjną Organizację Niepodległościowo-Socjalistyczną „Wolność”, która w 1941 została włączona w struktury PPS-WRN. Wówczas objął funkcję przewodniczącego Okręgowego Komitetu WRN w Ostrowcu, a w 1943 powierzono mu obowiązki delegata Rządu RP na uchodźstwie na powiat opatowski. Podczas wojny ukrywał na terenie Ostrowca małżeństwo aktorskie poszukiwane po zabójstwie Igo Syma.

Po wojnie nie ujawnił konspiracyjnej przeszłości, pracował w Warszawie w Głównym Urzędzie Planowania Przestrzennego i w Ministerstwie Budownictwa, a od 1959 roku w warszawskim magistracie. Był autorem map i publikacji z geodezji i kartografii oraz opracowań o historii Polskiej Partii Socjalistycznej. Po przejściu na emeryturę w 1978 wspierał NSZZ „Solidarność”. Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim. W 1955 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej oraz Medal 10-lecia Polski Ludowej.

W opracowaniach naukowych pozostawił m.in. charakterystyki map oraz ich wykorzystanie do planów zagospodarowania przestrzennego (1963) oraz prawoznawstwo i ustawodawstwo geodezyjne (1978) we współpracy z Władysławem Kulczyckim; zajmował się także historią PPS.

Edmund Reński był najmłodszym z siedmiorga dzieci Teofila Reńskiego i Marii z domu Philippart. Miał pięć sióstr: Iwona, Sabina, Natalia, Maria i Eugenię, oraz brata Józefa – architekta i urbanistę. Był żonaty z Jadwigą Lewicką, z którą miał dwoje dzieci: Anna i Andrzej.