Bohdan Bogumił Dobrzański
Biografia
Urodzony 6 września 1901 roku w Ostrowcu w ówczesnym powiecie opatowskim, Bohdan Bogumił Dobrzański był synem Kazimierza i Apolonii z domu Pęczalskiej. Od 1916 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.
W listopadzie 1918 wstąpił ochotniczo do „lotnego szwadronu radomskiego” i brał udział w walkach na froncie ukraińskim, uczestniczył w obronie Lwowa. W końcu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i służył w 11. pułku Ułanów Legionowych, walcząc z bolszewikami. Za szarżę pod Jampolem odznaczył się, co przyniosło mu odznaczenie Virtuti Militari V klasy 3 lutego 1922.
Po zakończeniu działań wojennych ukończył półroczny kurs w Szkole Podchorążych Piechoty oraz Szkołę Jazdy w Grudziądzu, gdzie został mianowany na stopień podporucznika. W 1923 awansował na rotmistrza. W 1928 przeniesiony został z 10. pułku Ułanów do 6. pułku Ułanów Kaniowskich, gdzie dowodził plutonem kaemów oraz szwadronem. Od 1931 dowodził szwadronem w 2. Pułku Strzelców Konnych i do czasu wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję kwatermistrza pułku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do niewoli sowieckiej. Następnie był przetrzymywany w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany potajemnie w bezimiennej mogile w Piatihatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 1069.
W 1925 zawarł związek małżeński z Ireną z Burghadow, z którą miał córkę Aleksandrę (ur. 1926).
5 października 2007 minister obrony narodowej mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.