Adam Roman Penkalla
Biografia
Adam Roman Penkalla urodził się w Ostrowcu Świętokrzyskim w rodzinie inteligenckiej Ludwika i Marii z domu Lipy. W Ostrowcu Świętokrzyskim ukończył szkołę podstawową i liceum.
Absolwent historii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1968); był uczniem prof. Jerzego Kłoczowskiego, dla którego napisał pracę magisterską pt Reforma duchowieństwa świeckiego w wraportach nuncjusza apostolskiego Jana Andrzeja Caligariego (1578–1581).
W latach 1968–1972 był pracownikiem Katedry Historii Kultury Polskiej w Sekcji Historii KUL. W 1969 przebywał na stypendium naukowym na uniwersytetach w Groningen i Louvain. Od 1972 pracował w Kielcach, początkowo jako dziennikarz Słowa Powszechnego. W 1974 ukończył studia podyplomowe z zakresu dziennikarstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim, pracą dyplomową Dziennikarz historykiem czasu krótkiego.
W latach 1975–1976 był pracownikiem Archiwum Państwowego w Kielcach, w oddziale gromadzącym zbiory po 1945. Od 1976 pracował w Oddziale Państwowego Pracowni Konserwacji Zabytków w Kielcach, początkowo na stanowisku starszego konsultanta w Pracowni Naukowo-Historycznej, a od 1991 głównego specjalisty w Pracowni Historyczno-Etnograficznej. W latach 1988–1993 pełnił także obowiązki kierownika działu w Biurze Badań i Konserwacji Zabytków w Radomiu.
W ramach pracy w PKZ prowadził badania stanu i dokumentacji zabytków żydowskich (1983); odbył staż w École Pratique des Hautes Études w Paryżu (1987). W latach 1989–1990 podczas pobytu w Rydze prowadził poszukiwania dokumentacji Konwentu Świętego Ducha, restaurowanego wówczas przez PKZ. Do 2002 współpracował ze służbą ochrony zabytków w Radomiu. Był członkiem zespołu, który opracował Studium historyczno-urbanistyczne śródmieścia Radomia (1998) dla Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Radomiu.
Począwszy od 1985 uczestniczył w pracach Radomskiego Towarzystwa Naukowego, był inspiratorem i organizatorem wielu sesji naukowych oraz pełnił funkcję przewodniczącego Sądu Koleżeńskiego.
Doktorat pt. Ludność żydowska na Kielecczyźnie w połowie XIX wieku (1815–1862) obronił w 1984 w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Promotorem pracy był prof. Artur Eisenbach. Od 1992 do śmierci pracował jako adiunkt w Instytucie Historii Akademii Świętokrzyskiej (obecnie Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach). Prowadził zajęcia na Politechnice Radomskiej. Od 1993 przygotowywał rozprawę habilitacyjną Asymilacja i akulturacja ludności żydowskiej mieszkającej na terenie guberni radomskiej w latach 1867–1914. Zajmował się historią społeczno-gospodarczą ludności żydowskiej na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, a także inwentaryzacją zabytkowych cmentarzy żydowskich i zabytków kultury judaistycznej.
Członek Polskiego Towarzystwa Studiów Żydowskich, Polskiego Towarzystwa Historycznego, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Izraelskiej, Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Społecznego Komitetu Opieki nad Cmentarzami i Zabytkami Kultury Żydowskiej w Polsce, Radomskiego Towarzystwa Naukowego, Kieleckiego Towarzystwa Naukowego oraz Towarzystwa Inicjatyw Kulturalnych im. C.K. Norwida. Był także korespondentem Obščestva Evrejskoe nasledie w Moskwie, Towarzystwa Studiów Żydowskich w Krakowie oraz International Survey of Jewish Monuments Jewish Heritage Research Center w Syracuse (USA). W zakresie badań nad historią Żydów, a w szczególności nad źródłami archiwalnymi, współpracował z Żydowskim Instytutem Historycznym i innymi ośrodkami międzynarodowymi. Uczestniczył także w pracach związanych z organizacją Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie.
Od 1978 był żonaty z Dorotą (1949–2020). Mieli syna Dawida (ur. 1979), informatyka i zapalonego alpinistę. Zmarł nagle po szybko postępującej chorobie. Pochowany wraz z żoną na Cmentarzu Komunalnym w Radomiu.